Geen objecten gevonden

Willem Krzeszewski over wederkerigheid

Publicatiedatum: 11-03-2021

Willem Krzeszeweski blog DVS

 

Vaak worden corporaties aangesproken op hun maatschappelijke taak. We moeten bouwen, vernieuwen, bijdragen aan de leefbaarheid, minder huur vragen in moeilijke tijden en ga zo maar door.

Maar mogen we dan ook wat terugverwachten?

Nee, nu eens niet over de verhuurdersheffing, woondeals of investeringsbijdragen. Ik heb het over onze huurders. Niet zelden treffen we woningen volledig uitgeleefd aan na een huuropzegging. Deuren kapot, keukens gesloopt en totaal vervuild. Ook de portieken moeten het vaak ontgelden.

Ik ben als kind opgegroeid in een sociale huurwoning in Breda. Mijn ouders behandelden hun woning alsof die van henzelf was. Er werd regelmatig behangen, geschilderd en kleine onderhoudswerkzaamheden pakten zij zelf op. Ook was er aandacht voor een gezamenlijke aanpak van de buitenruimte.

Wat is er gebeurd dat onze huurders zich niet meer verantwoordelijk voelen voor de door hun gehuurde woning. Stel je huurt een auto. Na een lang weekend breng je het voertuig terug naar de verhuurder, maar zonder achterbanken met een interieur dat er uitziet alsof je zand, cement en stenen hebt vervoert (wat ook zo is). Wat zou er gebeuren?

Heeft de individualisering van onze maatschappij ook effect op ons verantwoordelijkheidsgevoel? Of zorgt de toenemende tweedeling in onze maatschappij ervoor dat mensen - en dus ook huurders - zich niet meer betrokken voelen bij hun woning en hun woonomgeving?

Als corporatie kijken we vandaag de dag niet meer op van een uitgewoonde of verwaarloosde woning. Sterker nog, vaak ondernemen we niets tegen de nalatige huurder. Gelaten accepteren we de kosten en maken we de woning weer leefbaar voor de volgende huurder.

Je mag ons aanspreken op onze verantwoordelijkheid, maar mogen we daar dan ook niet iets voor terugverwachten? Intern voeren we steeds vaker dit gesprek. Wat mogen we van bewoners verwachten? Alleen tijdige huurbetaling, dat er niet gesloopt en vervuild wordt? Of mogen we verder gaan en ze verplichten tot het bijdrage aan sociale cohesie? Wederkerigheid dus!

Willem Krzeszewski
bestuurder Staedion

 

Deel deze pagina